Welkom op TFC Banzai

Uitslag: 0 - 0 (SVS winnaar na strafschoppen)

Het zit niet goed. Het is vrijdag, het weekend is begonnen en de zon schijnt. Hoe kan dit niet kloppen, vraag ik mijzelf af? Na een geslaagd eerste deel van de training, gaan we beginnen aan een partijtje. Pispoten; schat lag onder. Angel mocht als eerste kiezen. Ik! Ja; nummer 1. Dit kan niet mislopen. Toch staan we een half uur later 14-2 achter. Jammer. De gemoederen lopen hoog op. Angel smijt na afloop een bierflesje tegen de paal. Een jongensdroom in duigen?

Zondag kan het alleen maar beter gaan, houd ik mijzelf voor. In mijn aanwezigheid is er nog nooit van dit team verloren. Een team van Japanse zakenmannen. Pittig zijn ze wel, getuige de keer dat ik vlak buiten de zestien meter van achteren op mijn hielen getacklet werd en bijkans het doel inrolde. Maar we kunnen ze hebben, spreek ik met een oncontroleerbare grijns tegen Renzo, de nieuwe captain. Na vrijdag grapte hij nog dat ik moest vrezen voor mijn basisplaats. Wat een ventje. Hij lacht terug en we beginnen.

Overwicht. De TFC staat als een huis en bepaalt het spel. Een bal van Diego bereikt via mij Daichi: 1-0. Nu moeten we uitlopen.

Omslag. Rennend over het veld slaat het mij plots in de benen. En met mij het hele team. De spelers worden nonchalant, kansen worden niet afgemaakt en een tegengoal valt. Ik kijk de Schoen aan. Terug. Terug in Nederland om door een stuk of 30 doorwisselende, uitgeleefde zakenlui van de mat geveegd te worden? Dit kan niet zijn waar wij voor kwamen.

Schande. Een tweede goal voor de Japanners. Banzai speelt niet samen. De helft van het team is terug uit Japan, en men heeft een jaar niet samengespeeld. Dit is geen team, Angel ziet het ook. Ik sta constant vrij, maar de bal blijft aan de linkerzijde van het veld waar geen glorie te behalen valt getuige onze sinistere belagers uit de Oriënt.
Opeenvolgend drie penalties tegen. Hoppa. Dat kan best. Twee erin, hoezee. Toch, ik begin het vuur weer te voelen. “Initiatief nemen! Doorgaan!!” En al brullend lijkt het ook weer beter te gaan. Met hervonden kracht gaan we de strijd aan, en beter gaat het. We zijn vollop in de aanval, maar de kansen worden niet benut.

Dan is daar de counter. Niets aan de hand, ik heb de doorgesproken speler van de bal gezet en bevind mij nu tussen hem en de voluptueus gevormde ronding aan mijn voeten. Ik steven af op onze keeper om de bal in veiligheid te brengen. Ik huppel de zestien binnen en keeper Bas komt mij tegemoet, om de bal in plaats van te omarmen, keihard in mijn heup te raggen. Keurig het eigen goal in. In mijn hoofd een wervelstorm van ziekte en godslaster, terwijl Remy verhaal komt halen. “Martijn, wat doe je?? “WAT DOE ÍK??” werp ik tegen met een schreeuw waar kinderen te vroeg geboren van worden.

Het eind is zoek. Ashwin besluit er bijtijds nog eentje in te tikken. De scheids fluit af. Handjeschudden, gezellig. Een groepsfoto moet ook nog wel kunnen. Rochelen in de nek van een Japanner ook. Snottebellen. Daarna huilen onder de douche. Een jongensdroom in duigen.